tag:blogger.com,1999:blog-12376744157053957732011-04-21T13:36:33.939-07:00లిటిల్ రాస్కెల్స్-మౌనిచింటుhttp://www.blogger.com/profile/04005075959950765197noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-1237674415705395773.post-84978036908149133322009-02-19T09:10:00.000-08:002009-02-19T09:33:21.577-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_iZSX7WBh0L8/SZ2Xd_YXJ8I/AAAAAAAAABw/XwG8s-cBNrY/s1600-h/05073_1FC.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 208px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_iZSX7WBh0L8/SZ2Xd_YXJ8I/AAAAAAAAABw/XwG8s-cBNrY/s320/05073_1FC.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304562477597927362" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">అక్బరుకి మనవలూ మనారాళ్ళంటే చాలాఇష్టం. ఖాళీ దొరికితే వాళ్ళతో సరదాగా కథలు చెబుతూ అటలాడుతూ ఉండేవాడు. ఓరోజు అక్బర్ మనవల్లో చిన్నవాడొకడు వచ్చి 'తాతయ్యా మీ మూతిమీద నల్లగా ఏదో ఉంది, కాస్త వంగండి తీస్తాను అన్నాడు అక్బరుతో.<br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><br />అక్బర్ ముందుకి వంగగానే ..మీసాల్ని పట్టుకుని లాగేసి 'హ్హ హ్హ హ్హా’ అని నవ్వుతూ పరుగు తీసాడు.<br /><br />"హారి భడవా' అనుకొనంటూ దర్బారుకి దారి తీసాడు అక్బరు. మంత్రులతో మాట్లాడుతూ 'ఈరోజు ఉదయం ఒకరు నా మీసాలు పట్టుకొని లాగారు. వారికి ఏం శిక్ష వేయాలీ అని అడిగాడు. దానికి ఒక్కో మంత్రి ఒక్కోలా సమాధానమిచ్చారు. ఒకరు వంద కొరడా దెబ్బలు కొట్టాలని చెబితే .. మరొకరు జైల్లో పెట్టించమని చెప్పారు. ఇలా చాలా సమాధానాలే వచ్చాయి మంత్రుల నుంచి. కాని బీర్బల్ మాత్రం ఏమి మట్లాడలేదు. 'బీర్బల్ నీవేమంటావూ ’ అని అడిగాడు అక్బర్. 'మీ మీసం లాగిన వారిని తప్పనిసరిగ ముద్దు పెటుకోవాల్సిందే '' అన్నాడు బీర్బల్.<br /><br />దర్బారులో అందరూ బీర్బల్ వైపు చూశారు. 'ఎందుకలా చేయాలని’ అడిగాడు అక్బరు.<br /><br />'రాజా.. మీ మీసాన్ని ఇతరులెవరైన లాగి ఉంటే మీరు ఇప్పటికే ఆ వ్యక్తికి తగిన శిక్ష వేసి ఉండేవారు. అలా చేయలేదంటే... మీసాన్ని లాగింది మీ మనవడో మనవరాలో అయి ఉండాలి., లేకపోతే మీరిలా సభలో ఇంత ప్రశాంతంగా ఉండరు ’ అన్నాడు బీర్బల్.<br /><br />'శభాష్ నీ తెలివికి మెచ్చాం. అందుకో బహుమానం ' అంటీ బీర్బల్కి పళ్ళెం నిండా బంగారు కాసులు అందించాడు అక్బర్.<br />******</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1237674415705395773-8497803690814913332?l=maaamma.blogspot.com' alt='' /></div>లిటిల్ రాస్కెల్స్-మౌనిచింటుhttp://www.blogger.com/profile/04005075959950765197noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1237674415705395773.post-18836896612326513832009-02-14T23:45:00.000-08:002009-02-15T22:55:21.346-08:00<span style="font-family: arial;font-size:130%;" ><a href="http://4.bp.blogspot.com/_iZSX7WBh0L8/SZfQWOhyC8I/AAAAAAAAAA4/kPeXvbADAeg/s1600-h/pissarro_woodcutter.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302936166527536066" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 249px; height: 241px;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_iZSX7WBh0L8/SZfQWOhyC8I/AAAAAAAAAA4/kPeXvbADAeg/s320/pissarro_woodcutter.jpg" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_iZSX7WBh0L8/SZfQhlaKCjI/AAAAAAAAABA/LPveuuAEYSM/s1600-h/hotel"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302936361648130610" style="margin: 0px 0px 10px 10px; float: right; width: 215px; height: 214px;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_iZSX7WBh0L8/SZfQhlaKCjI/AAAAAAAAABA/LPveuuAEYSM/s320/hotel" border="0" /></a><br /><br /></span> <span style="font-family: arial;font-size:130%;" ><div><br /></div><br /><div><br /></div><div align="justify">ఓ ఊరిలో గంగయ్య అనే పేద కూలి ఉండేవాడు. ఉదయాన్నే అడవికి వెళ్ళి కట్టెలు తెచ్చి, ఊరిలో ఓ పలహారశాల ముందు కూర్చుని అమ్మేవాడు. కట్టెలు అమ్మడం పూర్తవగానే, ఇంటినుంచి తెచ్చుకొన్న అన్నం మూటని విప్పి తినేవాడు. ఆ సమయానికే పక్కనున్న పలహారశాల నుంచి వంటకాల వాసనలు వచ్చేవి. వాటిని ఆస్వాదిస్తూ గంగయ్య భోజనం కానించ్చేవాడు. రోజు ఇలా చేస్తున్న గంగయ్యను పలహారశాల యజమాని సుబ్బిశెట్టి ఓసారి గమనించాడు. </div><div><br />"నువ్వు నా వంటకాల వాసనలు చూస్తూ కడుపు నింపుకొంటున్నావు అంటే నా పలహార శాలలో తిన్నట్టే అందుకు సొమ్ము చెల్లించు." అని గంగయ్యను నిలదీసాడు.</div><div><br />"ఇదెక్కడి న్యాయం? వాసన చూడడం కూడా తప్పేనా? నేను పైసా ఇవ్వను." అన్నాడు గంగయ్య.</div><div align="justify"><br />ఇదే విషయాన్ని మహరాజు కు పిర్యాదు చేసాడు సుబ్బిశెట్టి. తగువు తీర్చడానికి సభ కొలువైంది. ఇద్దరివాదనలు ఓపికగా విన్నాడా రాజు. </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302934933172619650" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 236px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_iZSX7WBh0L8/SZfPOb7DiYI/AAAAAAAAAAw/yMbB_lEQIM4/s320/Maharaja_Palace_Mysore_2.6193224_std" border="0" /><br /><br />సుబ్బిశెట్టి ధనాశ ఆయనకి అర్థమయ్యింది. అతడికి బుద్ధి చెప్పాలనుకొని .......</div><div><br />"గంగయ్యా .. నువ్వు చేసిన నేరానికి వందవరహాలు పరిహారంగా శెట్టి చెల్లించు". అని ఆజ్ఞాపించాడు.</div><div><br />"మహారాజా.. రక్షించాల్సిన మీరే ఇలా తీర్పు చెప్తే నాలాంటి పెద్దవారికి న్యాయం ఎలా జరుగుతుంది?" అని గంగయ్య ప్రాథెయపడ్డాడు.</div><div><br />"ఇదిగో ఈ డబ్బుని శెట్టి కి ఇవ్వు." అంటూ కాసుల మూటని అతని చేతిలో పెట్టాడు మహారాజు. గంగయ్య దానిని తీసుకొని శెట్టి చేతిలో పెట్టబోయాడు.</div><div><br />"ఆగు గంగయ్యా!.......ఆ మూటలో ఉన్న నాణాలు గల గల లాడేట్టు ఓ సారి కదుపు" అని మహారాజు చెప్పాడు.</div><div><br />గంగయ్య అలానే కదిపాడు.</div><div><br />"సుబ్బిశెట్టి,....నాణాల శబ్ధం వినిపించిందా?" అడిగాడు మహరాజు.</div><div align="justify">వినిపించిందన్నట్లు తలూపాడు శెట్టి.</div><div><br />"అయితే నీ పరిహారం సొమ్ము నీకు ముట్టినట్లే" అన్నాడు రాజు.</div><div><br />"అదేంటి ప్రభూ..... నాణాల శబ్ధం వినిపించి డబ్బు ఇచ్చినట్లే అంటారేంటి?" ప్రశ్నించాడు సుబ్బి శెట్టి.</div><div><br />"మరి నీ పలహారశాల నుంచి వస్తున్న వాసనలు పీల్చినంత మాత్రాన గంగయ కడుపు నిండిందని చెప్పావుగా. అలాగే నాణాల శబ్ధం వింపించిందంటే సొమ్ము ఇచ్చినట్లు కాదా!" అంటూ రాజుగారు కన్నెర్ర చేసే సరికి ఒణికిపోయిన శెట్టి " క్షమించండి" అంటూ రాజు కాళ్ళ మీద పడ్డాడు. </div><div><br />గంగయ్య ఆనందంగా ఊపిరి పీల్చుకొన్నాడు. </div><div>******</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1237674415705395773-1883689661232651383?l=maaamma.blogspot.com' alt='' /></div>లిటిల్ రాస్కెల్స్-మౌనిచింటుhttp://www.blogger.com/profile/04005075959950765197noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1237674415705395773.post-52574354120043595702009-02-14T23:11:00.001-08:002009-02-14T23:36:38.000-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_iZSX7WBh0L8/SZfBaNWe_uI/AAAAAAAAAAo/iVYG8LlZGyw/s1600-h/grandfather.jpg"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302919742256774882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_iZSX7WBh0L8/SZfBaNWe_uI/AAAAAAAAAAo/iVYG8LlZGyw/s320/grandfather.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"> </span><div align="justify"></div><p align="justify"><span style="font-size:130%;">శ్రీపురంలో విశ్వనాథ్ కమలమ్మ దంపత్లుండేవారు. వీరి అబ్బాయి , విశ్వనాథ్ తల్లితండ్రులు.. అంతా ఉండేది ఒకేఇంట్లో. వివేక్ ఎక్కువగా తాత నానమ్మల దగ్గిర ఉండేవాడు. వాళ్ళూ చెప్పే కథలు పద్యాలు చక్కగా నేర్చుకొనేవాడు. ముసలివాళ్ళు రోజంతా ఖాళీగా ఉండడం చూసి కమలమ్మ విసుక్కొనేది. వాళ్ళకు సేవలు చేయలేక ఎప్పుడు పోతారో అని మనసులో తిట్టుకొనేది. </span></p><br /><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">ఒకరోజు భర్తతో "మీవాళ్ళతో నాకు ప్రాణం విసిగిపోతోంది. మిగిలిన పనులన్నీ ఒక ఎత్తూ, వారి సేవలు ఒక ఎత్తుగా ఉంది. " అని చెప్పింది కమలమ్మ. </span></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">"ముసలివాళ్ళు అయిపోయారుగా ఇంకెన్నాళ్ళూ బతికేది అంతవరకు కాస్త ఓపికగా ఉండు" అని బార్యను సముదాయించాడు విశ్వనాథ్. </span></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">అలా చెప్పి కొద్దిరోజులైన గడవలేదు..... </span></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">ఓ సాయంత్రం కమలమ్మ మళ్ళీ పాత పాట మొదలుపెట్టింది. ఇక ముసలివాళ్ళని భరించడం తనవల్ల కాదని, ఏ వృద్ధాశ్రమమంలోనో చేర్పించమని భర్తకి చెప్పింది. </span></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">బార్య మాటలకు సరేనంటూ తలూపాడు విశ్వనాథ్. మ్ర్నాడు ఉదయాన్నే వృద్దశ్రమం తెలుసుకొనేందుకని సిద్దమయ్యాడు. తండ్రితో పాటే తాను వెళ్తానని మారాం చేసాడు వివేక్. </span></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">"నాతో వస్తానంటున్నవ్! నేను ఎక్కడికి వెళ్తునానో తెలుసా?" అని వివేక్ ని అడిగాడు విశ్వనాథ్." </span></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">"నాకు తెలీదు అయినా వస్తాను" అన్నాడు వివేక్. </span></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">"తాతయ్య నాయనమ్మలను వృద్దాశ్రమంలో చేర్చే పనిపై వెళ్తున్నాను, వాటి వివరాలు కనుక్కోవాలి, అక్కడికి నువ్వెందుకు? అని వారించాడు విశ్వనాథ్. </span></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">"నేను కూడా పెద్దయ్యాక అమ్మను, నిన్నూ వృద్దాశ్రమంలో చేర్చాలి కదా ఆ వివరాలు నన్ను తెలుసుకోని" అన్నాడు వివేక్. </span></p><p align="justify"><br /><span style="font-size:130%;">ఆ మాటలకు విశ్వనాథ్ కు తలకొట్టేసినట్లయ్యింది. కొడుకు ఈ మాట అన్నదాక తాను ఎంత తప్పు చేస్తునడి కమలమ్మకి తెలిసిరాలెదుకాసేపటికి తేరుకొని "నేను ఏ వృద్ద్దాశ్రమం చూడడానికి వెళ్ళను. అమ్మా నాన్న కడదాక నాతోనే ఉంటారు అంటూ తన నిర్ణయాన్ని మార్చుకొన్నాడు విశ్వనాథ్. </span></p><p align="justify"><span style="font-size:130%;">నీతి పెద్దవారిని గౌరవించవలెను. </span></p><p align="justify"><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1237674415705395773-5257435412004359570?l=maaamma.blogspot.com' alt='' /></div>లిటిల్ రాస్కెల్స్-మౌనిచింటుhttp://www.blogger.com/profile/04005075959950765197noreply@blogger.com6